Παραπαίω· μεταξύ χαράς κι οργής, ηρεμίας κι υστερίας, καλοσύνης κι ειρωνείας... Εν κατακλέιδι, παραπαίω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Τις μισές φορές κερδίζει ο κακός μου εαυτούλης, εκείνο το πλάσμα το απερίγραπτο, και νιώθω τόσο αύθαρτη, που μου θυμίζω ένα σωρό άλλους εαυτούληδες, τύπου Hulk, Gambit, Spawn κι αυτού του κυριούλη δεξιά
ή του όμορού του από κάτω (σχόλειο για τον απανταχού γυναικείο πληθυσμό, ΜΟΝΟ: yummy, by the way, και οι δύο).
Το μόνο θεματάκι των παιδιώνε, δυστυχώς, είναι ότι, για να τους εξανθρωπίσουν οι κύριοι δημιουργοί τους, τους απέδωσαν κι από ένα ελάττωμα τόσο επικίνδυνο γι' αυτούς, που ήταν θανατηφόρο. Ω, Θεοί του Ολύμπου, πόσο δύσκολο σας ήταν να τους δώκετε λίγη φώτιση να βγούν' τα γκομενάκια όλα flawless?! Την τύχη μου μέσα!
Ε, και όλες τις υπόλοιπες φορές, κερδίζει ο καλός μου εαυτούλης, και νιώθω τόσο ευάλωτη, που μου θυμίζω, μα τον Τουτατίς, τον Μπελενός και τα Χίλια Μύδια, το θύμα την Candy-Candy που ΄τρεχε πίσω από ένα βλάκα, τη μίζερη την Sandybell που ΄κλαιγε πάνω απ' έναν ασφόδελο, καθώς επίσης κι αυτήν την καθυστερημένη,
τη Μαρία της Γειτονιάς, που κάθε φορά που την πετύχαινα στην TV, ήθελα να την πλακώσω στις ανάποδες!
Και τελειώνω -ναι, το κάνω ΚΑΙ αυτό- πως ναι μεν, pointless το όλο κειμενάκιον, αλλά δε γινόταν, εγώ ήθελα να κάνω post αυτό το κομματάκι:
(να χέσω το embedding disabled by request!)
"Here I am!
I'm the master of your destiny!
I am the one, the only one,
I am the god of kingdom come;
gimme the prize!
Just gimme the prize!"
------ · ------
Ladies and Gentlemen, there's no escape from my insanity!
No comments:
Post a Comment