Πήγα να περάσω το δρόμο με πράσινο στη διάβαση και κόντεψα να με πατήσουν πέντε καουμπόιδες της ασφάλτου. Οι καριόλιδες, ερχόντουσαν απο παντού! Μπάστα, μεσιέ Νταλικερί, ούτε δέκα δεν έχει πάει ακόμα, το φελέκι μου! Φαντάστηκα τον εαυτό μου σε μια θανατηφόρα και αιματηρή αναμέτρηση με τους σύγχρονους γελαδάριδες, φορτωμένη φυσίγγια, κρατώντας δύο ημιαυτόματα, με τη μωβ χαίτη ν' ανεμίζει κόντρα στο καλοκαιρινό αεράκι της Γούναρη, να γαζώνω ό,τι υπάρχει σε απόσταση βολής, μόνο και μόνο για να καταφέρω να περάσω ασφαλής το δρόμο. Κι όλ' αυτά, για να πάω στον ενδοδοντικό! Το παλιό μου χτύπημα μέσα!
Η οδήγηση είναι ένα πράγμα που μπορούν να κάνουν όλοι· πως, αμέ!!! Δε θα 'πρεπε να δίνουν τιμόνι σε άτομο χωρίς πρώτα να το περάσουν από εξονυγχιστηκά τεστ IQ και ψυχογραφήματα. Χύθηκε αίμα για το τρίπτυχο "Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφότητα" και, εν τέλη, αυτό που τρώμε στη μάπα, είναι αστάματητη καταπάτηση των ορίων μας και παντελής έλλειψη σεβασμού. Μαλάκες. Ποια είναι η γιατριά για την πλήρη ασυδωσία; Και πως μπορείς να την αντέξεις χωρίς να καταφύγεις στην προαναφερφείσα οδό;
Ο άνθρωπος είναι μια ύπαρξη τόσο τραγελαφική, τόσο υπέρμετρα γελοία, ώστε έχει δημιουργήσει μόνος του έναν αποπνιχτικό φαύλο κύκλο και τσαλαβουτάει μέσα του γκρινιάζοντας, αρνούμενος ν' ανοίξει τα μάτια του να δημιουργήσει μια φορά καινούρια χνάρια. Είναι δυνατόν; Αν ήθελα να ζω στην εποχή της αδαημοσύνης, θα είχα σπρώξει το δρόμο προς τη γέννηση μου το Μεσαίωνα! Θα ήταν όμως πολύ επόδινη η οδοντιατρική της εποχής για τα νεκρωμένα αγγείο και νεύρο του δοντιού № 22 της οδοντοστιχοίας μου. Γαμώτο, δεν υπάρχει λύση πουθενά. Ασταδιάλα πια, βαρέθηκα.
http://youtu.be/uldpc4rWNXQ
No comments:
Post a Comment