Tuesday, May 10, 2011

Τοστ. Και μπανάνα.

Ξύπνησα σήμερα νωρίς, κι αφού στον καναπέ μου έλιωσα σε μάταιη προσπάθεια δυνάμεις να φορτίσω να πάω στο γιατρό, έφτιαξα ένα τοστ. Και μ' άρεσε τόσο αυτό το τοστ, που έφτιαξα κι ένα δεύτερο. Θα μου πείτε, δύο τοστ; Πολλά δεν είναι; Ε, ίσως, πιθανόν, μπορεί και να μην είναι. Αλλά μου ΄χαν λείψει τα ελληνικά τοστ· διότι, κακά τα ψέμματα, τα τοστ δεν είναι ίδια σ' όλη την υφήλιο, ούτε και το next best thing, το κλαμπ, είναι. 
Και μετά, πήρα και μια φρέσκια μπανάνα, chiquita κι όλας, όπως με πληροφόρισε η μανούλα ότι αγόρασε. Μου 'χε λείψει η μανούλα· οι μπανάνες, πάλι, δε μου 'χαν λείψει καθόλου, αλλά ναι, την έφαγα την μπανάνα μου. Και μ' άρεσε, παρόλο που δε μου ΄χε λείψει, αλήθεια. 


Κι αφού έφαγα και την μπανάνα μου, έβαλα τα ρουχαλάκια μου και τώρα θα πάω στο γιατρό και μετά για καφέ κάπου μακριά, αφού και πάλι έχει ήλιο και ο ήλιος αυτός και μας έχει και δε μας έχει λείψει. Και στην πορεία, θα πάρω να φάω και δύο τυρόπιτες που θα τις χρυσοπληρώσω, γιατί μου ΄χουν λείψει οι τυρόπιτες γιατί στην Ολλανδία δεν έχει. Που αν τα καταφέρω και τις φάω, δηλαδή, και δε μου τις βουτήξουν στο δρόμο τίποτα συμπαθητικά και καθαρά γυφτάκια..... Δε ΄μου ΄χαν λείψει τα γυφτάκια, στάλα· έχει και στην Ολλανδία, αλλά τα γυφτάκια της Ελλάδας παραείναι τσογλανάκια. 


Μου ΄χε λείψει η Ελλάδα!!! Ναι;;; Ναιαιαι!!! Οχι; Ναι! 
Bamboleiro! 

No comments:

Post a Comment

Sync me!

Bad-ass! Kick-ass! Etc.

My photo
Γεια. Δεν υπόσχομαι τίποτα. Δεν είναι για 'μένα οι υποσχέσεις και οι φιοριτούρες. Δεν ξέρω αν αυτό το blog θα το κρατήσω, θα το τιμήσω, θα το αγαπήσω ή απλώς θα το φτύσω, σαν όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι δα ότι φημίζομαι και για τη σταθερότητά μου. Αντιθέτως, η μαμά μου με φωνάζει αλλοπρόσαλη, ο μπαμπάς μου ψυχανώμαλη και τ'αδέρφια μου ιδιοτρόπη. Εγώ πάλι δεν ξέρω τι είμαι. Υπόσχομαι όμως σε όποιον τ'ανακαλύψει να δώσω γλυφιτζούρι. Αυτό το άμοιρο blog το άνοιξα μπας και, δεν ξέρω, βγάλω στη φόρα αυτό που είμαι, ίσως, μοιραστώ με τον κόσμο το περιεχόμενο της κεφαλής μου, μπορεί και της ψυχής μου. Δεν ξέρω αν έχει κάποιο νόημα, αλλά αν αφήσω όλα όσα στροβιλίζουν στο κεφάλι μου άγραφα, δε θα μου μείνει μυαλό ούτε για τις βασικές λειτουργίες. Και προτιμώ εδώ που τα λέμε να τρελλάνω εσάς. Πάρ'τε λοιπόν το κόκκινο χαπάκι και χωθείτε στη λαγουδότρυπα. Δε με λένε Αλίκη, αλλά τα ονόματα εδώ δεν έχουν σημασία. Σ'αυτή τη διάσταση, ο κόσμος είναι ένας. Ο δικός μου.

Adore me!